Eftir Drífu Snædal framkvæmdastýru SUK
Mansal er að verða stærsti glæpaiðnaðurinn í heiminum þar sem fólk er flutt á milli landa til þrælkunar. Iðnaðurinn sækir fast á hæla fíkniefnasmygls en mansal er talið mun hættuminna og gróðavænlegra. Flestar konur sem seldar eru mansali lenda í kynlífsþrælkun þar sem þær eru neyddar til að stunda vændi. Hinn vestræni heimur rankaði við sér þegar myndin Lilja 4ever var sýnd en Lilja varð tákn þeirra kvenna sem seldar eru mansali um heim allan. Örlög Lilju höfðu áhrif á alla sem horfðu á mynd Lukasar Moodyson en þar segir frá stelpu frá fyrrum austantjaldsríki sem er sannfærð um að hennar bíði betra líf í Svíþjóð. Þar er hún hins vegar hneppt í þrældóm, lokuð inni, svelt og seld fjölda karlmanna þangað til hún gefst einfaldlega upp og fremur sjálfsmorð. Aðferðin sem beitt var til að fá Lilju til Svíþjóðar er ekkert einsdæmi, en sömu aðferðum er beitt hvort sem er til að fá konur og stúlkur til að stunda vændi eða selja þær mansali.
Lesa meiraÞann 15. desember 2003 var haldinn fundur í Brussel á vegum samtakanna ENATW (European network against trafficing in women for sexual exploitation). Fundinn sótti Þórlaug Jónsdóttir fyrir Kvennaathvarfið og fylgir hér frásögn af fundinum og baráttumálum ENATW.
Lesa meiraGreinin birtist fyrst í 19. júní árið 2001 en hana ritaði Guðrún M. Guðmundsdóttir.
?Hvers vegna hlýtur karl sem gengur fólskulega í skrokk á konu sinni aðeins þriggja mánaða óskilorðsbundinn fangelsisdóm?
?Hvers vegna er heimilisofbeldi flokkað sem einkamál?
?Og hvers vegna eru konur í ofbeldisfullum samböndum?
Eftir að þessar spurningar leituðu ítrekað á greinarhöfund hóf hún leit að svörum.
Lesa meiraRannsókn breskra fræðimanna á heimilisofbeldi vakti athygli þarlendra fjölmiðla þegar niðurstöður hennar birtust í apríl 2000. Rannsóknin snerist um að athuga hvað börn vita um heimilisofbeldi og hvernig börn með eigin reynslu af því vinna úr erfiðleikum sem af ofbeldinu leiðir. Hér er fjallað um rannsóknina í íslenskri þýðingu Guðrúnar Kristinsdóttur.
Lesa meiraFrá árinu 1994 hafa norrænar konur sem á einhvern hátt koma nálægt baráttunni gegn ofbeldi á konum og börnum, hist ár hvert til að bera saman bækur sínar og læra hver af annarri. Upphafskona ráðstefnunnar var Guðrún Jónsdóttir núverandi upplýsinga- og kynningafulltrúi Stígamóta.
Hugmyndin með ráðstefnunni er ekki að finna eina ,,rétta?? eða sameiginlega aðferð til að reka kvennaathvörf eða miðstöðvar fyrir konur og börn sem hafa verið beitt líkamlegu-, andlegu- eða kynferðislegu ofbeldi, heldur gefa hinum um margt ólíku löndum tækifæri til miðla hugmyndum og reynslu. Norrænu löndin skipta því með sér að halda ráðstefnuna og var ráðstefnan haldin á Íslandi árið 2001 undir yfirskriftinni ,,Hinir óbifanlegu ofbeldismenn??
Ráðstefnan að þessu sinni var samstarfsverkefni beggja kvennaathvarfasamtakanna í Svíþjóð, ROKS og SKR, og var þar á boðstólnum bæði fyrirlestrar og málstofur um ýmsa þætti er snerta kynbundið ofbeldi.
Kvennaathvarfið sendi þrjá fulltrúa að þessu sinni, Kolbrúnu Ernu, Körlu Dögg og Elínu og hér fyrir neðan er rakin samantekt þeirra fyrirlestra og málstofa sem fulltrúarnir sátu.
