Fréttir
Krafan um öryggi og kvenréttindi
Helsta baráttumála kvennahreyfingarinnar um þessar mundir er að fá viðurkenningu á því að kynbundið ofbeldi teljist glæpur hér á landi. Lögin okkar ganga út frá veruleika karla enda skrifuð af stærstum hluta af körlum og reynsluheimur kvenna þar fjarlægur. Dæmi um þetta er löggjöf í nauðgunarmálum; þar skiptir verknaðurinn meira máli en afleiðingarnar. Gerður er greinamunur á ástandi fórnarlambsins en ekki hvaða afleiðingar nauðgun hefur fyrir, í flestum tilvikum, konur. Vissulega höfum við lög um nálgunarbann en það þykir svo mikil skerðing á athafnafrelsi einstaklinga að neita þeim að umgangast þá sem vilja ekkert með þá hafa, að ákvæðinu er beitt einungis í undantekningartilvikum. Þannig er frelsi ofbeldismanns, oftast karls, sett hærra en frelsi þolanda, oftast konu. Annað skýrt dæmi eru lögin um vændi. Kvennasamtök hafa verið ötul að benda á að vændi er ofbeldi, enda höfum við því miður reynslu fjölda kvenna sem staðfestir það. Ofbeldismennirnir eru þá karlar sem kaupa sér konur (oftast) en réttur karla til að beita ofbeldi er í íslenskri löggjöf ofar en réttur kvenna til að vera lausar við ofbeldi.
Síðustu áratugina hefur því miður lítið gerst í lagasetningu til að vernda konur frá ofbeldi. Nú eru almennu hegningarlögin til endurskoðunar og það er vonandi að reynsluheimur kvenna rati þar inn. Þess vegna er svo mikilvægt að hafa samráð og taka mark á tillögum félagasamtaka sem hafa þekkinguna og reynsluna til að vinna gegn kynbundnu ofbeldi. Að vera laus við ofbeldi hljóta að vera mannréttindi, eða réttara sagt kvenréttindi. Skylda yfirvalda til að vernda konur gegn ofbeldi hlýtur að vera forgangsatriði. Þess vegna er ekki aðeins nóg að viðurkenna og berjast gegn kynbundnu ofbeldi í lögum heldur þarf að hnykkja á þessu í stjórnarskráinni. Þannig er skylda ríkisins viðurkennd og send skýr skilaboð um að konur búi við sömu mannréttindi og karlar - kvenréttindi. Það er krafa kvenna baráttuárið 2005 að okkur sé gert jafn hátt undir höfði í íslenskri löggjöf og körlum, og að öryggi okkar sé tryggt. Það hljóta að teljast sanngjarnar kröfur.
Drífa Snædal
fræðslu- og framkvæmdastýra Samtaka um kvennaathvarf