Fréttir
Táknræn athöfn á Arnarhóli
Fimmtán félagasamtök stóðu að athöfn á Arnarhóli fimmtudaginn 28. október þar sem misrétti gegn konum sem verða fyrir ofbeldi var jarðað á táknrænan hátt. Á annað hundrað manns tóku þátt í athöfninni en Jóhanna K. Eyjólfsdóttir, framkvæmdastjóri Íslandsdeildar Amnesty International, flutti stutta tölu og að henni lokinni lagði fólk rósir við legstein sem á var ritað: Hér hvílir Jóna Jóns - hún reitti hann til reiði. Ávarp Jóhönnu er hér birt í heild sinni.
Hingað og ekki lengra, þið berjið ekki fleiri konur.
Við erum hér saman komin til að jarða í eitt skipti fyrir öll það misrétti
og ofbeldi sem konur hafa í gegnum tíðina orðið fyrir. Yfirvöldum ber skylda til að tryggja vernd kvenna gegn hvers konar misrétti og ofbeldi. Ef sú vernd er ekki tryggð gerast yfirvöld sek um samþykki.
Við berum öll ábyrgð og það er í okkar höndum að binda endi á ofbeldi gegn
konum og tryggja að enginn komist upp með slíkt ofbeldi. Svo lengi sem
karlar geta framið ofbeldisbrot gegn konum sér að meinlausu, án þess að
þurfa að óttast ákæru eða refsingu, mun vítahringur ofbeldisins ekki verða
rofinn.
Við erum samsek vegna þess að ofbeldið er afsakað og það er látið viðgangast.
Við leyfum yfirvöldum að láta undir höfuð leggjast að draga ofbeldismenn
til saka.
Konur eru lattar til að sækja mál sín gegnum réttarkerfið, vegna þess að
réttarkerfið er gegnsýrt þeirri hugsun að þær séu sjálfar ábyrgar fyrir
ofbeldinu, að þær hafi ,,hvatt til" ofbeldisins eða ,,komið því af stað"
með hegðun sinni.
Við erum ábyrg vegna þess að ofbeldið er einkamál, vegna þess að ofbeldið
eru heimiliserjur, vegna þess að sambúðin hefur verið stormasöm, vegna þess að ofbeldið á sér stað á heimilinu.
Við lítum undan og skiptum okkur ekki af. Þetta er þeirra mál. Við slökkvum ljósið drögum sængina yfir höfuð, þá heyrum við ekki ópin og dynkina af efri hæðinni.
Við segjum við vinkonu okkar, þetta hlýtur að batna, bíddu bara, hann
meinti þetta örugglega ekki. Hann er jú oftast mjög góður, ekki gera meira
úr þessu, hann er búin að biðja þig fyrirgefningar......
En síðar þegar vinkonan þarf að fara á sjúkrahús. Því eftir eitt sparkið eyðilögðust nýrun og hún þarf að lifa við heilsuleysi það sem eftir er. Þá spyr maður sig ,,hvers vegna var ég svo blind" Þetta var ekki þeirra einkamál, þetta voru ekki heimiliserjur, þetta var ekki stormasöm sambúð, .....þetta var gróft mannréttindabrot.
Og hún er ekki ein, þær eru margar, þær búa í öllum hverfum borgarinnar,
þær koma úr öllum stéttum, þær hafa mikla menntun og þær hafa litla menntun og þær eru á öllum aldri. En þær eru allar hræddar, hræddar við manninn sem þær giftust, hræddar á eigin heimili, hræddar af því að öllum er sama og allir eru þreyttir á því að heyra af erfileikunum.
Í dag minnumst við allra þeirra kvenna sem eru ekki lengur á meðal okkar. Sumar sviptu sig lífi, aðrar urðu öryrkjar, enn aðrar sögðu hingað og ekki lengra og mynduðu samtök gegn ofbeldinu og veittu konum skjól.
Skjólið skipti máli, en enginn þessara kvenna hlaut þá vernd sem stjórnvöld
og dómstólar eiga að veita, fáar fengu skaðabætur. Brotin voru aldrei viðurkennd.
Við minnumst í dag formæðra okkar og heiðrum minningu þeirra. Sorg þeirra, vonbrigði og kvöl var mikil en kjarkur þeirra var meiri.
Um leið og við minnumst þeirra horfum við til framtíðar, framtíðar þar sem
ofbeldi gegn konum og ofbeldi á heimilum er viðurkennt sem gróft mannréttindabrot. Brot sem verður að taka á, refsa fyrir og tryggja þeim sem verða fyrir slíkum brotum skaðabætur.
Við horfum fram á veginn með þekkingu formæðra okkar, þekkingu þeirra sem þola slíkt ofbeldi í dag og vilja til að segja hingað og ekki lengra.
Þið berjið og ógnið ekki fleiri konum......
Réttlætið þolir ekki frekari bið, þetta snýst um líf og dauða. Ofbeldið og
ofbeldisógnin skal ekki lengur takmarka líf kvenna og hindra lífsgæði þeirra.
Það er í okkar höndum að breyta. Ofbeldið kemur okkur öllum við.
