Fréttir
Hvað með karlana?
Heimilisofbeldi verður ekki upprætt með því að vinna á afleiðingunum. Vissulega er það mjög mikilvægur þáttur og skal aldrei vanmetinn. Hins vegar verðum við að beina sjónum okkar í ríkari mæli að þeim körlum sem beita ofbeldi. Sem betur fer er um að ræða mikinn minnihluta karla en engu að síður er vandamálið stórt og aðkallandi. Hvað ætlum við að gera? Er ekki nærtækt að byrja á því að spyrja þeirrar spurningar hvort það sé eitthvað í okkar menningu sem kemur þeim skilaboðum til sumra karlmanna að það sé ásættanleg hegðun að beita konur ofbeldi. Og ef svo er, hvað ætlum við að gera í því?
Við höfum byggt upp sterkt þol gagnvart konum sem beittar eru ofbeldi. Jól eftir jól getum við lesið um örlög kvenna í bókum og reynslusögur þeirra eru nær daglegt brauð í tímaritum og dagblöðum. Sjaldgæfara er að lesa reynslusögur karla sem beita ofbeldi. Hvaða hugsun liggur að baki, og hver er þeirra uppruni og lífsviðhorf er áhugavert að vita. Þarna geta fjölmiðlar leikið stórt hlutverk og í stað þess að sýna konu með marbletti og umkomulaus börn, væri til dæmis hægt að sýna mynd af karlmanni sem beitir ofbeldi. Fróðlegt væri að lesa reynslusögu ofbeldismanns, sérstaklega ef sá hinn sami hefur tekið ábyrgð á gjörðum sínum og leitað sér aðstoðar. Það er nefninlega hægt að fá aðstoð og frásögn af slíku gæti hvatt aðra menn til að gera slíkt hið sama.
Staðreyndir sýna að karlmaður sem einu sinni hefur beitt andlegu ofbeldi eða hnefum gagnvart maka gerir það að öllum líkindum aftur gagnvart sama maka eða öðrum maka síðar. Vissulega er það sigur fyrir konur að vinna sig út úr ofbeldissambandi en spurningin er hvort vandamálið sé þó ekki til staðar eftir sem áður, það hefur bara færst á næstu konu. Þetta sést greinilega í Kvennaathvarfinu þar sem dæmi eru um að fleiri en ein kona komi vegna sama ofbeldismanns með einhverju millibili. Konan tekur ábyrgð með því að sækja stuðning í Kvennaathvarfið og búa sér betra líf án ofbeldis en karlinn getur firrt sig ábyrgð og haldið uppteknum hætti. Sjaldgæft er að konur kæri mennina vegna náinna tengla og oft kemur heimilisofbeldi alls ekki til kasta lögreglu. Í Austurríki og fleiri löndum hefur verið farin sú leið að ofbeldismenn eru kærðir án þess að konan þurfi að taka ákvörðun um slíkt. Einnig er sjálfkrafa sett nálgunarbann á karla þegar lögreglan er kölluð til vegna heimilisófriðar, en svo nefnist heimilisofbeldi í gögnum íslensku lögreglunnar. Hér á landi þarf að rigna eldi og brennistein áður en nálgunarbann er sett og sönnunarbyrði konunnar er þung. Af hverju er það svo stór ákvörðun að banna karli að nálgast konu sem ekkert vill með hann hafa?
Fyrir nokkrum árum var í gangi verkefni sem nefndist Karlar til ábyrgðar. Það byggðist á sálfræðimeðferð fyrir karlmenn sem beitt höfðu ofbeldi. Verkefnið gekk mjög vel og bar ríkan árangur. Af einhverjum ástæðum þótti ekki tilefni til að veita fjármunum í að halda verkefninu áfram og fjaraði það því út. Nú hefur verið samþykkt ný jafnréttisáætlun ríkisstjórnarinnar þar sem lagt er til að þetta verkefni verði endurvakið. Það er óskandi að svo verði sem fyrst því við munum ekki sjá neina framþróun í baráttunni gegn heimilisofbeldi nema ábyrgðinni á því sé komið á réttan stað. Til karlanna sem hafa valdið og stjórnina til að beita konur ofbeldi. Hættum að líta á heimilisofbeldi sem náttúrulögmál og vinnum frekar á undirrót vandans jafnframt því að taka á afleiðingunum.